خاطرات شما از زندگی خودتان چقدر دقیق هستند؟

حافظه

خاطرات شما از زندگی خودتان چقدر دقیق هستند؟

چگونه خاطرات گذشته می‌توانند گمراه کننده باشند

نکات کلیدی

• سرنوشت خاطرات کودکی چیست؟ آیا آنها به طور دائم در مغز شما باقی می‌مانند یا سرکوب می‌شوند؟
• بررسی ریشه‌های مفهوم فراموشی کودکی نشان می‌دهد که چرا بسیاری از موارد فراموش می‌شوند.
• چه خاطرات گذشته واقعی باشند و چه نباشند، اهمیت آنها برای شما می‌تواند به شما در کسب بینش در مورد هویتتان کمک کند.

همانطور که به زندگی اولیه خود فکر می‌کنید، احتمالاً چند خاطره وجود دارد که به شدت برجسته می‌شوند: شادی فارغ‌التحصیلی شما (اگرچه احتمالاً نه مراسم)، نام شخصی که برای اولین بار در دانشگاه او را دیدید، و معلم مورد علاقه‌تان در دبیرستان. اینها خاطراتی هستند که در طول سال‌ها پرورش داده اید و به شما کمک می‌کنند زندگی خود را به یک کل معنادار تبدیل کنید.

اما چقدر مطمئن هستید که این خاطرات دقیق هستند؟ این موقعیت فرضی را در نظر بگیرید: هنگام دریافت سفارش آنلاین در محله قدیمی خود، به معلم دبیرستان که سال‌هاست او را ندیده‌اید، برخورد می‌کنید. معلم زمانی را به یاد می‌آورد که شما و فرزند بزرگش برای یک روز پاکسازی محلی داوطلب شدید و جایزه خدمات برجسته‌ای را دریافت کردید. شما که گیج شده‌اید، چیزی از این موضوع به خاطر نمی‌آورید و می‌گویید که متأسفانه معلم شما را با شخص دیگری اشتباه گرفته است. معلم نیز به همان اندازه گیج به نظر می‌رسد، اما اذعان می‌کند که ممکن است این امکان وجود داشته باشد. با این حال، خوشحال می‌شوید که دوباره با او تماس بگیرید و شماره تلفن رد و بدل کنید.

روز بعد، معلم عکسی را که از همان روز گرفته است برای شما ارسال می‌کند که به طور برجسته شما و دوستتان را نشان می‌دهد. چطور ممکن است که شما کل این رویداد را به طور کامل از یادآوری گذشته خود حذف کرده باشید؟

تغییرات حافظه شرح حال

همانطور که آن مثال را می‌خوانید، چه در مورد شما صدق کند و چه نه، ممکن است از خود بپرسید که چقدر از دوران کودکی خود را به یاد می‌آورید و چرا برخی از رویدادها فقط به این دلیل که در یک عکس ثبت شده‌اند، برای شما برجسته هستند. در مقاله‌ای اخیر، مارک هاو از دانشگاه لندن به بررسی سوالاتی در مورد سرنوشت خاطرات اوایل زندگی می‌پردازد. به ندرت پیش می‌آید که افراد پس از رسیدن به بزرگسالی، چیز زیادی از دوران کودکی خود به یاد بیاورند. اما آیا این خاطرات سرکوب شده‌اند یا اینکه هرگز شکل نگرفته‌اند؟ و صرف نظر از اینکه چرا از بین رفته‌اند، خاطراتی که باقی می‌مانند چقدر دقیق هستند؟

هاو به فیلسوفان باستانی مانند ارسطو و افلاطون و روانشناس اوایل قرن بیستم، ثورندایک، اشاره می‌کند که معتقدند همه تجربیات "به طور دائمی در مغز شما حک شده‌اند". او استدلال می‌کند که این ادعاها "با واقعیت علمی پشتیبانی نمی‌شوند": بستر عصبی وجود ندارد که تثبیت خاطرات را ممکن سازد، و در نتیجه چیزی که به عنوان "فراموشی دوران کودکی" شناخته می‌شود، رخ می‌دهد.

آنچه حافظه خودزندگی‌نامه‌ای را برای این روزهای اولیه بسیار جالب می‌کند این است که تغییری که هنگام بازیابی خاطرات رخ می‌دهد، زمانی اتفاق می‌افتد که کودکان خودآگاهی پیدا می‌کنند. در آن مرحله، خاطرات مربوط به تجربیات شروع به تبدیل شدن به خاطراتی برای تجربیات "من" می‌کنند. پس از آن، همه چیز از نظر عصبی-زیستی به سرعت تغییر می‌کند، همانطور که توانایی فرد در استفاده از زبان نیز تغییر می‌کند. با این حال، حافظه روایی می‌تواند یک گزاره متزلزل باشد.

خاطرات اولیه واقعاً چگونه هستند؟

مهارت‌های زبانی به تنهایی کلید درک این موضوع نیستند که چرا خاطرات اولیه ممکن است باقی بمانند. محققان پیشین، با آزمایش این موضوع، به این نتیجه رسیدند که تمام آنچه از خاطرات کودکی باقی می‌ماند، تکه‌هایی از خاطرات هستند. آن‌ها می‌توانند رفتار بزرگسالی شما را، عمدتاً از طریق تداعی‌های ناخودآگاه، شکل دهند، اما می‌توانند شما را با خاطرات کاذب نیز گمراه کنند.

خاطرات اولیه همچنین اصلاح می‌شوند تا جایی برای «بازنمایی‌های» جدید مرتبط‌تر با عملکرد در محیط فعلی ارگانیسم باز شود. به عبارت دیگر، شما فقط آنچه را که باید به خاطر بسپارید به یاد می‌آورید، به جای تمام اتفاقات بی‌اهمیتی که در زندگی شما رخ داده است.

هاو در پایان بررسی خاطرات اوایل زندگی، روشن می‌کند که برای حافظه ضعیف کودکان خردسال، به یک توضیح بسنده نمی‌کند - یعنی اینکه ما به دلیل تمایل به محافظت از خود در برابر خاطرات "از نظر روانی طاقت‌فرسا" که می‌توانند شخصیت ما را شکل دهند، خاطرات اوایل زندگی خود را سرکوب می‌کنیم. ترکیبی از رشد اولیه مغز، بازنویسی با تجربیات جدید و فقدان مهارت‌های زبانی می‌تواند به همان اندازه مؤثر توضیح دهد که چرا خاطرات اولیه ما بسیار ضعیف هستند.

ضربه خاطرات

اگر رویدادهای اوایل کودکی در شبکه عصبی شما پراکنده می‌شوند، یا در وهله اول به خوبی شکل نگرفته‌اند، در مورد آنهایی که پس از رسیدن به سنی که مغز شما قادر به حفظ تجربیات است، شکل می‌گیرند، چه می‌شود؟

پدیده‌ای که به عنوان ضربه خاطرات شناخته می‌شود، انباشت خاطرات از نوجوانی تا اوایل دهه 30 را توصیف می‌کند (روبین، 2000)؛ زمانی که به سال‌های میانی و بعدی خود می‌رسید. در یک تحقیق جدیدتر از خاطرات «غیرمستقیم» - خاطراتی که توسط اعضای خانواده یا دوستان به اشتراک گذاشته می‌شوند - چاگلایان اوزدمیر و همکارانش از دانشگاه نیوهمپشایر (2024) دریافتند که این موارد نیز همین برآمدگی را نشان می‌دهند. حتی یک قدم فراتر برویم، بزرگسالان میانسال (میانگین 47 سال) در نمونه هنگام فراخوانی خاطرات بالقوه یک فرد فرضی 70 ساله، یک برآمدگی خاطره ایجاد کردند.

همه اینها این سوال را مطرح می‌کند که آیا این خاطرات ظاهراً واضح، در واقع دقیق هستند یا خیر. اوزدمیر و همکارانش این احتمال را مطرح می‌کنند که هنجارهای فرهنگی که سن مورد انتظار رویدادهای خاص زندگی را کنترل می‌کنند، می‌توانند آنچه را که شما فکر می‌کنید یک خاطره است، اما هرگز اتفاق نیفتاده است، شکل دهند. علاوه بر این، از آنجا که افراد به طور مشترک خاطره می‌گویند، می‌توانند یادآوری یکدیگر را به یک داستان پخته اما احتمالاً نادرست تبدیل کنند.

واقعیت این است که صرف نظر از اینکه دقیق باشند یا نه، وقایع موجود در برآمدگی را می‌توان از دیدگاه حس شما درک کرد. هویت: اینها رویدادهایی هستند که در وقایع‌نگاری داستان زندگی شما نقش اساسی دارند و همانطور که در طول زمان به آنها فکر می‌کنید، با تکامل داستان زندگی خود، آنها را نیز اصلاح می‌کنید.

حالا به آن مثال فرضی معلم فراموش‌شده فکر کنید. اگرچه شکل‌گیری ضربه‌های خاطرات اولیه اتفاق افتاده، اما به وضوح برخی جزئیات را از دست داده و در برخی دیگر اشتباه کرده است. این موارد نادر که می‌توانید واقعیت را با داستان به یاد آمده مقایسه کنید، می‌توانند آموزنده باشند: چرا این رویداد را فراموش کردید؟ و اکنون با فهمیدن اینکه فراموش کرده‌اید، چه دانشی در مورد خودتان می‌توانید به دست آورید؟ شاید در دبیرستان دانش‌آموز بهتری از آنچه فکر می‌کردید بودید.

به طور خلاصه، شاید مهم نباشد که خاطرات شما دقیق باشند یا نه. آنچه در طول سال‌ها با شما می‌ماند، هسته هویت شماست، هویتی که با گذشت زمان بهتر تعریف و درک می‌شود.